|
 Ο Norival Moreira de Oliveira γεννήθηκε στην Coroa της Itaparica στο Salvador της Βραζιλίας στις 22 Ιουνίου του 1945. Όταν ήταν 7 χρονών η οικογένειά του μετακόμισε στην Massaranduba, μια δημοφιλή περιοχή της πόλης, όχι πολύ μακριά από την Igreja do Bonfim.
Τα αδέρφια του Nilton και Cutica, γνωστοί και σκληροί capoeiristas του δρόμου ήταν οι πρώτοι mestres σε εκείνη την περιοχή. Έπαιρναν τον μικρό τους αδερφό στις rodas του δρόμου που διοργάνωναν οι mestres Pirro και Zeca. Σε αυτές τις rodas έπαιζαν μόνο όσοι ήταν καλοί στην Capoeira.
Με το πέρασμα του χρόνου ο νεαρός No μπορούσε να παίζει και αργότερα άρχισε να διδάσκει. Ένα άτομο με πολύ καλές δημόσιες σχέσεις, ο Tolentino Nicolau dos Santos, περισσότερο γνωστός ως Tutu, πρότεινε την δημιουργία μιας ακαδημίας για την σταθεροποίηση του grupo. Ο Mestre No ίδρυσε την ακαδημία Retintos και αργότερα την Orixas da Bahia η οποία υπάρχει ακόμα και καθοδηγείται από τον Mestre Dinelson. Το 1980, αφού μεταφέρθηκε στο Boca do Rio, ίδρυσε την ακαδημία Palmares.
Έχει διδάξει χιλιάδες capoeiristas. Είναι ο ιδρυτής και ο πρόεδρος της Associacao Brasileira Cultural de Capoeira Palmares (ABCCP). Σήμερα ο Mestre No ζει μαζί με την γυναίκα του, τα παιδιά του και τα εγγόνια του στην περιοχή Boca do Rio στο Salvador. Διδάσκει στην Pituba και ορισμένους μήνες κάθε χρόνο στην Νέα Υόρκη.
Πηγή: http://www.capoeira-palmares.fr/masters.htm#no
Με δικά του λόγια:
Το όνομά μου είναι Norival Moreira de Oliveira. Το ψευδώνυμο No μου το έδωσε ο αδερφός μου το οποίο και δέχτηκαν και οι Mestres μου αφού ήταν σχετικά δύσκολο για αυτούς να πουν Norival. Είναι από την Ilha de Itaparica, ένα νησί που βρίσκεται παράλληλα στο Salvador. Γεννήθηκα στις 22 Ιουνίου του 1945. Ξεκίνησα την Capoeira πολύ μικρός περίπου όταν ήμουν τεσσάρων χρονών στην Ilha de Itaparica. Τα πρώτα μαθήματα της Capoeira μου τα έδωσε ο παππούς μου Olegario. Αυτός ήταν που μου έδωσε τα περισσότερα κίνητρα για να μάθω αυτή την τέχνη. Όταν ήμουν 12 χρονών μετακομίσαμε στο Salvador με τους γονείς μου και εκεί άρχισα να ασχολούμαι πιο έντονα με την Capoeira μαζί με τους Mestres Nilton και Cutica που ήταν μαθητές του Mestre Pierrot και ο οποίος με την σειρά του ήταν μαθητής του Mestre Zeca. Μέσω αυτών συνέχισα της προπονήσεις μου. Όμως ο κύριος υπεύθυνος για τις γνώσεις μου και την ενασχόλησή μου με την Capoeira ήταν οι Mestres μου, Nilton και Pierrot.
Το 1964, όταν ήμουν πλέον 19, ξεκίνησα να διδάσκω Capoeira και άνοιξα την πρώτη μου ακαδημία. Το όνομά της ήταν Academia de Capoeira Angola Retintos. Το 1969 δημιούργησα την Academia de Capoeira Angola Orixas da Bahia και στις 20 Νοεμβρίου του 1979 ίδρυσα το Grupo de Capoeira Angola Palmares da Bahia που σήμερα είναι γνωστό ως Associacao Cultural Brazileira de Capoeira Angola Palmares.
Αναγνωρίστηκα σαν capoeirista σε μια roda του Mestre Waldemar ενώ πριν από αυτήν ήμουν άγνωστος στους διάφορους Mestres. Σε εκείνη τη roda, σε εκείνη τη γιορτή, το 1963, αναγνωρίστηκα. Έπαιξα και έδειξα την αξία μου στους άλλους Mestres όπως τον Mestre Waldemar, τον Mestre Traira, τον Mestre Cobrinha Verde, τον Mestre Canjiquinha καθώς και σε άλλους αξιόλογους capoeiristas που συμμετείχαν.
Η Capoeira τότε, όταν ήμουν νεαρός, ήταν λιγότερο βίαιη αλλά πιο επικίνδυνη. Σήμερα είναι πολύ βίαιη αλλά λιγότερο επικίνδυνη. Η Capoeira του χθες ήταν πιο επικίνδυνη γιατί οι capoeiristas προπονούνταν με αφοσίωση στις θεμελιώδεις βάσεις που υπήρχαν τότε στην Capoeira και που σήμερα αγνοούνται. Πριν δεν υπήρχε τόση πολλή βία αλλά ο αριθμός αυτών που κάνανε προπόνηση ήταν μικρότερος και ο αριθμός αυτών που ήταν βίαιοι ήταν ακόμα μικρότερος.
Καθώς η Capoeira εξαπλώθηκε με έναν ανοργάνωτο τρόπο, χωρίς να διδάσκονται οι βασικές αρχές, οι capoeiristas είναι ανίκανοι να μιλήσουν (μέσω της τέχνης) και για αυτό χρησιμοποιούν την βία και την επιθετικότητα για να επιβληθούν. Στις παλιές μέρες ο capoeirista έφτανε στη roda. Έπαιζε και νικούσε τον αντίπαλό του… του έσπαζε το κεφάλι… το έσπαζε… όμως την στιγμή που άφηνε την roda δεν άφηνε τις άμυνές του. Ήταν πάντα προσεκτικός, δεν εμπιστευόταν κανένα και πάντα ήταν έτοιμος να υπερασπιστεί από οποιαδήποτε επίθεση. Η σκέψη του ήταν πάντα σε εγρήγορση προσέχοντας συνεχώς τα πάντα. Σήμερα όμως όχι. Σήμερα ο capoeirista φτάνει στην roda, κάνει ένα σωρό ανοησίες, παλεύει, κάνει οτιδήποτε, τελειώνει, δέρνει τον αντίπαλο και μετά, όταν φτάνει στο bar, πίνει μπύρες με την πλάτη του προς την πόρτα… Παλιά η Capoeira δεν ήταν τόσο βίαιη αλλά ήταν επικίνδυνη, σήμερα η Capoeira είναι περισσότερο βίαιη αλλά λιγότερο επικίνδυνη. Δεν διδάσκονται οι βασικές αρχές, ο capoeirista δεν διδάσκεται πώς να συμπεριφέρεται στην roda και στην ζωή. Πολλοί προπονούνται για να προπονούνται. Για την αισθητική. Για την ομορφιά. Για την χάρη. Για οτιδήποτε άλλο τους αγγίζει και το κάνουν. Πηγαίνουν και προπονούνται στην Capoeira. Σήμερα έτσι έχουν τα πράγματα. Δεν λαμβάνεται ως μια φιλοσοφία ζωής.
Έμαθα πολλά όλο αυτό τον καιρό. Συνεχίζω να μαθαίνω και θα μαθαίνω μέχρι να πεθάνω. Όσον αφορά τις βασικές αρχές της Capoeira, είναι δύσκολο να μιλήσω για αυτές σε τόσο λίγο χρόνο αλλά υπάρχουν πολλά πράγματα που θα μπορούσα να πω. Όλες οι βασικές αρχές απευθύνονται σε μια πολύ μεγαλύτερη roda από την roda της Capoeira. Αυτή η roda ονομάζεται ζωή όπου κανείς δεν ανήκει σε κανένα, όπου ο καθένας είναι μόνος του. Ότι βάζουμε μέσα στην roda βάζουμε και μέσα στην ζωή.
Πηγή: www.capoeirapalmares.co.uk/pages/mestre_no.htm
Trackback(0)
 |
TrackBack URI for this entry
RSS feed Comments