|
Menino eu estou dizendo
Παιδί μου, εγώ σου λέω
Aprenda se quizer
να μάθεις εάν θέλεις (ότι)
Pastinha tem academia
ο Pastinha έχει μια ακαδημία (όπου)
Todos pode aprender
όλοι μπορούν να μάθουν
Homem, menino, e mulher
Άντρας, παιδί και γυναίκα
- Από τα χειρόγραφα του mestre Pastinha
Οι Πορτογάλοι ήταν αυτοί που πρώτοι αποίκησαν την περιοχή που είναι γνωστή σήμερα ως Βραζιλία. Οι σκλάβοι που μεταφέρθηκαν εκεί από την πατρίδα τους την Αφρική, έπρεπε να μάθουν την γλώσσα από τους κυρίους τους για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Παράλληλα, πολλές Αφρικανικές λέξεις (και κάποιες της τοπικής φυλής Tupi) εισήχθησαν στο λεξιλόγιο, δίνοντας έτσι ένα ανεξίτηλο αφρικανικό στίγμα στα πορτογαλικά της Βραζιλίας που ομιλούνται σήμερα.
Γιατί όμως πρέπει να τραγουδάμε στα Πορτογαλικά εάν δεν είμαστε Βραζιλιάνοι ή Πορτογάλοι; Γιατί να μην μάθουμε Capoeira στα Αγγλικά ή στα Ισπανικά ή στα Γαλλικά αναλόγως με την καταγωγή μας; Είναι τόσο βασικό για αυτή την τέχνη; Εάν τραγουδάμε μόνο στα Πορτογαλικά δεν περιορίζουμε έτσι το κοινό που μας ακούει; Δεν διαιωνίζουμε, με αυτό τον τρόπο, την επιβολή μιας Ευρωπαϊκής γλώσσας στους Αφρικανούς και τους ανθρώπους των τοπικών φυλών της Βραζιλίας;
Προφανώς δεν υπάρχουν απλές απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις. Αλλά για μερικούς είναι αρκετό να απαντήσουν το εξής: «Αυτός είναι ο τρόπος που γινόταν πάντα». Κάποιοι άλλοι μπορεί να έχουν διαφορετική άποψη. Μπορεί να θέσουν ως επιχείρημα ότι η Capoeira έχει αλλάξει με την πάροδο των χρόνων, ότι έχει δεχθεί πολλές νέες επιρροές και ότι έχει εξαπλωθεί παγκοσμίως. Για αυτούς τους λόγους, γιατί να μην χρησιμοποιηθούν και άλλες γλώσσες σε όλο αυτό το «μίγμα» που ονομάζεται Capoeira για να πολλαπλασιαστεί και να χρησιμοποιηθεί πιο άνετα η τέχνη αυτή; Εξάλλου εάν η Capoeira είναι παγκοσμίως υιοθετημένη ως η μοναδική τέχνη που είναι «μάχη μεταμφιεσμένη σε χορό» τότε δεν θα έπρεπε να μπορούμε να την χρησιμοποιούμε και να την δεχόμαστε ως «δικιά μας» όπου και να είμαστε πάνω στην Γη;
Αυτό πιστεύω ότι είναι ένα πολύ «μεταμοντέρνο» ζήτημα στην Capoeira. Επειδή είναι γεγονός ότι παρόλο που η εξωτερική έκφραση της Capoeira (οι κινήσεις, ο τρόπος ενδυμασίας, οι μέθοδοι διδασκαλίας κτλ) μπορεί φαινομενικά να έχει αλλάξει, οι «εσωτερικές λειτουργίες» της έχουν αλλάξει ελάχιστα έως καθόλου. Η Capoeira παραμένει μια μοναδική νοοτροπία που είναι τόσο καθολική σε παγκόσμιο επίπεδο όσο και υπερβολικά τοπική στις βραζιλιάνικες ρίζες τις και πιο ειδικά στην Μπαϊάνικη κουλτούρα.
Για αυτό ίσως είναι καλύτερο για τους μη Βραζιλιάνους Capoeiristas να δέχονται ότι αυτά τα τραγούδια μας προσφέρουν πρόσβαση σε «μυστικές γνώσεις», όπως ακριβώς τα μυστικά του Candomble (Αφρο-Βραζιλιάνικη θρησκεία) ήταν «μεταμφιεσμένα» ως σύμβολα του Χριστιανικού Καθολικισμού.
Για παράδειγμα, όταν ένας mestre τραγουδάει το «jogo de dentro, jogo de fora» («παιχνίδι μέσα, παιχνίδι έξω») κατά την διάρκεια της roda, αυτοί που είναι απέξω θα ακούσουν μόνο μια ευχάριστη μελωδία ενώ εμείς, ως capoeiristas, γνωρίζουμε ότι υπενθυμίζει στους παίχτες να παίζουν πιο προσεχτικά.
Τυλίγοντας τους εαυτούς μας σε αυτή την «μυστική γνώση» (που είναι διαθέσιμη σε όλους όσους κάνουν Capoeira), πιστεύω ότι θα μπορέσουμε να διατηρήσουμε πιο αποτελεσματικά την πολιτισμική ακεραιότητα της Capoeira και να αφήσουμε τις ίδιες τις παραδόσεις και τις τελετές να μας καθοδηγήσουν στους καιρούς μας.
Με άλλα λόγια, αντί να αλλάξουμε την Capoeira και να την «φέρουμε στα μέτρα μας» έτσι ώστε να ανταποκρίνεται στις ανάγκες μας θα πρέπει να αναρωτηθούμε πως η Capoeira μπορεί να αλλάξει εμάς τους ίδιους για να ανταποκριθεί στις δικές της ανάγκες.
[O] fim [da capoeira] e inconcebivel ao mais sabio dos mestres.
To τέλος (της Capoeira) είναι ασύλληπτο ακόμα και για τους πιο σοφούς mestres.
- Mestre Pastinha (1889–1981)
Πηγή: http://www.agogo.nl/MultiMedia/lyrics/Capo...ational.pdf 
Trackback(0)
 |
TrackBack URI for this entry
RSS feed Comments