Capoeira Κοινότητα H υποδούλωση στη Βραζιλία

Αγαπητέ επισκέπτη,

για να έχετε πρόσβαση στις υπηρεσίες του CAPOEIRISTA, θα πρέπει πρώτα να συνδεθείτε με τον λογαριασμό σας.

Εάν δεν έχετε λογαριασμό, κάντε κλικ εδώ.

Σύνδεση

H υποδούλωση στη Βραζιλία

Συντάχθηκε απο τον/την Sarara

Σάββατο, 13 Σεπτέμβριος 2008 18:08

Κατά την εποχή της αποικιοκρατίας, η σκλαβιά ήταν το στήριγμα της Βραζιλιάνικης οικονομίας ειδικά στα μεταλλεία και στην παραγωγή ζαχαροκάλαμου. Η Βραζιλία λάμβανε το 37% όλων των Αφρικανών σkλάβων που πωλούνταν στο εμπόριο και πάνω από 3 εκατομμύρια σκλάβοι στάλθηκαν εκεί. Περί το 1550, όταν οι τοπικοί κάτοικοι Tupi-Guarani άρχισαν να μειώνονται σε αριθμό, οι Πορτογάλοι άρχισαν να εμπορεύονται Αφρικανούς σκλάβους για να δουλέψουν στις φυτείες ζαχαροκάλαμου.

Τοπικοί κάτοικοι Tupi-Guarani.

Παρόλο που ο Πορτογάλος πρωθυπουργός Marques do Pombal κατάργησε την σκλαβιά στο εσωτερικό της Πορτογαλίας στις 12 Φεβρουαρίου του 1761, αυτή συνέχισε να υπάρχει στις υπόλοιπες αποικίες. Οι Αφρικανοί σκλάβοι ήταν πολύ χρήσιμοι στις φυτείες ζαχαροκάλαμου με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Πρώτον, οι Αφρικανοί ήταν λιγότερο ευάλωτοι σε τροπικές ασθένειες και σε τροπικά κλίματα. Δεύτερον, το κόστος ήταν πολύ μικρότερο. Μετά από 2-3 χρόνια, οι σκλάβοι ξεπλήρωναν την αξία τους και οι γαιοκτήμονες άρχισαν να έχουν κέρδος από αυτούς. Είχαν προσοδοφόρα κέρδη παρόλο που υπήρχε ένα ποσοστό θανάτων 10% κάθε χρόνο κυρίως λόγω σκληρών συνθηκών εργασίας.

Οι σκλάβοι χρησιμοποιούσαν τις σκαπάνες και τα εργαλεία τους για να σκάψουν μεγάλες τάφρους στις φυτείες όπου φύτευαν τα ζαχαροκάλαμα και τα πασπάλιζαν με λίπασμα. Ο μέσος όρος ζωής ενός σκλάβου ήταν 8 χρόνια. Όσοι κατάφεραν να δραπετεύσουν σχημάτισαν ανεξάρτητες κοινότητες οι οποίες έπαιξαν καίριο ρόλο στην ιστορία της Βραζιλίας αλλά και άλλων χωρών όπως το Πουέρτο Ρίκο, η Κούβα και η Τζαμάικα. Στην Βραζιλία, αυτές οι κοινότητες ονομάζονταν Palenques ή Quilombos και όσοι ζούσαν εκεί κατάφερναν να επιβιώσουν καλλιεργώντας και κυνηγώντας. Επίσης κάνανε επιδρομές σε φυτείες. Σε αυτές τις επιθέσεις, οι ανεξάρτητοι πλέον σκλάβοι έκαιγαν τις σοδειές, κλέβανε προμήθειες, τρόφιμα, εργαλεία, σκότωναν τους τοπικούς άρχοντες/γαιοκτήμονες και πρότρεπαν τους υπόλοιπους σκλάβους να έρθουν μαζί τους.

Στα μέσα του 19ου αιώνα, πολλοί «Αμερινδιάνοι» υποδουλώθηκαν για να δουλέψουν στις φυτείες. Η οργάνωση Clapham, η οποία ήταν μια ομάδα από ευαγγελικούς μεταρρυθμιστές, εκστράτευσαν κατά τον 19ο αιώνα για να επεκτείνουν την επιρροή και την δύναμη του Ηνωμένου Βασιλείου και για να σταματήσουν το εμπόριο των σκλάβων στη Βραζιλία. Πέρα από τους ηθικούς δισταγμούς, το χαμηλό κόστος της ζάχαρης που παραγόταν από σκλάβους στην Βραζιλία σήμαινε ότι οι Βρετανικές αποικίες στις δυτικές Ινδίες ήταν ανίκανες να παράγουν ζάχαρη που να μπορεί να συγκριθεί στην τιμή με την Βραζιλιάνικη την στιγμή που κάθε Βρετανός κατανάλωνε περίπου 7 κιλά ζάχαρης κάθε χρόνο (τον 19ο αιώνα). Αυτός ο συνδυασμός οδήγησε την Βρετανική κυβέρνηση να ασκήσει έντονες πιέσεις στην Βραζιλία για να σταματήσει αυτή την πρακτική και το οποίο έκανε με διαδοχικά βήματα τις επόμενες δεκαετίες.

Πρώτα καταργήθηκε το εμπόριο ξένων σκλάβων το 1850. Αργότερα, το 1871, οι γιοι των σκλάβων απελευθερώθηκαν. Το 1885, οι σκλάβοι που ήταν άνω των 60 ετών απελευθερώθηκαν. Ο πόλεμος της Παραγουάης συνέβαλε στον τερματισμό της σκλαβιάς καθώς οι σκλάβοι στρατολογήθηκαν σε αντάλλαγμα της ελευθερίας τους. Στην αποικιακή Βραζιλία, η υποδούλωση ήταν περισσότερο μια κοινωνική κατάσταση παρά ρατσιστική. Στην πραγματικότητα, κάποιες από τις μεγαλύτερες μορφές, όπως ο συγγραφέας Machado de Assis και ο μηχανικός Andre Reboucas είχαν αφρικανικές ρίζες.

Η μεγάλη ξηρασία που εμφανίστηκε το 1877-78 στην Βραζιλία (Grande Seca) στις φυτείες βαμβακιού οδήγησε σε μεγάλες αναταραχές, φτώχεια και εσωτερική μετανάστευση. Καθώς οι πλούσιοι γαιοκτήμονες των φυτειών βιάζονταν να πουλήσουν τους σκλάβους τους στο Νότο, αναπτύχθηκε κοινωνική αντίσταση και δυσαρέσκεια, σχηματίζοντας ποικίλες χειραφετημένες κοινωνίες. Όλες μαζί κατάφεραν να καταργήσουν την υποδούλωση στην επαρχία Ceara το 1884.

Η υποδούλωση καταργήθηκε νόμιμα σε όλο το έθνος στις 13 Μαΐου του 1888 από τον «Χρυσό νόμο» (Lei Aurea). Στην πραγματικότητα ήταν ένα παρηκμασμένο όργανο εκείνη την εποχή (το 1880 η χώρα άρχισε να χρησιμοποιεί μετανάστες εργάτες). Η Βραζιλία ήταν το τελευταίο έθνος του Δυτικού ημισφαιρίου που κατάργησε την σκλαβιά.

Παρόλα αυτά το 2004 η κυβέρνηση αναγνώρισε στα Ηνωμένα Έθνη ότι τουλάχιστον 25.000 Βραζιλιάνοι δουλεύουν κάτω από συνθήκες αντίστοιχες με αυτές της σκλαβιάς, ενώ κάποιες οργανώσεις κατά της υποδούλωσης στην Μπραζίλια, πρωτεύουσα της Βραζιλίας, ανεβάζει τον αριθμό αυτό στους 50.000.